Het leeft!

Het is niet te geloven, maar echt: Ik ben nog in leven! Excuses zijn er niet voor het niet bijwerken van deze site zoals Afran al geheel terecht opmerkte. Het probleem met 90 uur per week werken is gewoon dat er niet al te veel gebeurt behalve werk en dat ik dus simpelweg erg weinig te melden had de laatste paar weken.

Een website die ikzelf met enige regelmaat bezoek is die van Giovanni. Hij heeft wel de discipline om de site up-to-date te houden en nu staat er zelfs een goede beschrijving op over wat de Ramadan nu precies is.

De laatste paar weken is er gelukkig weer van alles gebeurd, dus het minste wat ik kan doen is weer eens een kleine update plaatsen voor het geval dat er mensen zijn die überhaupt nog deze site lezen. Het verhaal zal niet chronologisch zijn, maar dat is niet echt iets om je druk over te maken.

Strand
Ja, ja… Paulus is naar het strand geweest! Wellicht moeilijk voor te stellen, maar ook hier krijg je gewoon en grauwe kantoor bek. Op aandringen van Emy ben ik daarom maar eens naar het strand gegaan. Wel mooie stranden hier, blauwe zee, wit zand en van die palmbomen, maar toch niet echt het bounty gevoel. Het lijkt allemaal niet echt te kloppen, maar dat is dan ook we weer redelijk standaard hier in Dubai aangezien het meeste hier niet echt is. Heb me wel prima vermaakt, beetje de aangespoelde walvis spelen en verder vrolijk verbranden.

Muzikanten feestje
Johnny Little (die een stuk groter is dan zijn naam doet vermoeden) is de pianist van Palm Grill. Met het begin van Ramadan zijn alle muzikanten vertrokken voor hun jaarlijkse vakantie en het begin van deze vakantie moest natuurlijk gevierd worden. Een groot deel van de muzikanten had zich verzameld in een belachelijk grote villa waar de eetkamer was omgebouwd tot "music room". Johnny vond mij wel passen in dat gezelschap en nam me dan ook mee. Iedereen die zin had om te spelen, speelde wat en het was indrukwekkend te noemen hoe goed de muziek was die daar werd gemaakt. En ontzettend relaxte dag die uitmondde in een feestnacht en eindigde met een uitgebreid ontbijt in de tuin. Ik was blij toen ik om 9 uur ’s ochtends weer mijn bedje opzocht. Op een van de foto’s van het feestje overigens Antonio (witte pet), mijn huisgenoot.

NBC
The Netherlands Business Council… Sjieke naam voor een maandelijkse borrel van Vaderlanders hier in het zand. Nu moet ik zeggen dat de mensen die het organiseren ook echt hun best doen om er een soort van netwerk borrel van te maken, maar in de praktijk is het gewoon een ordinaire borrel: Pils en Bitterballen! Ik had een uitnodiging gekregen via Julia met wie ik China stage heb gelopen. Met het idee dat zij de enige zou zijn die ik zou kennen vertrok naar de borrel, maar niets was minder waar. Meteen bij binnenkomst van de zaal liep ik een klasgenoot van de hotelschool tegen het lijf en al snel bleken er een stuk of 10 (vage) bekenden te zijn. Iedere keer weer verrassend hoe klein het wereldje is…

Mooi dat ik ook meteen kennis heb gemaakt met het bestuur van “De Schele Kamelen”; de lokale carnavals vereniging. Ben meteen gevraagd om lid te worden, iets wat me erg leuk lijkt. Volgende week vrijdag is er een "Schele Kamelen BBQ" en dan hoor ik meer over het hoe en wat.

Het leuke van de twee bovengenoemde feestjes is dat ik eindelijk eens mensen heb leren kennen buiten mijn werk. Wel lekker om een sociaal leven te krijgen zonder de mensen met wie ik werk.

Begin Ramadan
Afgelopen week is de Ramadan begonnen. Mooi om te zien dat hypocrisie het enige is waar dit land consequent in is… Eigenlijk is er niets anders ten opzicht van een normale week, alleen dat je nu je gordijnen dichtdoet als je alcohol drinkt, dames van lichte zeden bezoekt en varkensvlees eet. Boulvar is een open restaurant en dus plaatsen wij schermen rondom het restaurant wat een hele rare sfeer geeft in het restuarant. Los van deze kritiek is het erg bijzonder om dit mee te maken. Het merendeel van de vastende moslims is niet lokaal maar Aziatisch. Zij zijn echt streng en strikt in hun gedrag en om te zien hoe zij hier tijdens hun werk mee omgaan is mooi.

Qua werk is er wel wat veranderd voor mij tijdens de Ramadan. Boulvar is een van de twee restaurants die Iftar bieden. Iftar is het moment waarop de zon ondergaat en er weer gegeten mag worden. Iedere dag tussen de 80 en 100 reserveringen extra voor de periode van het Iftar buffet. In tijdsbestek van een uur komen de mensen binnen, vullen hun tafel met eten, wachten op het avondgebed, eten de tafel leeg en vertrekken weer. Vooral het eerste half uur is bizar… een vol restaurant en niemand die praat. Het enige dat je hoort is het getik van bestek.

Wellicht tegen beter weten in beloof ik beterschap voor een volgend verhaaltje.

Kus Paulus